Woorden voor onderweg

Leuk! M’n boekje Psalmen to Go is nu verkrijgbaar. En datzelfde geldt voor Erica Kramer’s Treinreflecties en iPray van David Winter. Vormgeving van boekjes en display is het werk van collega Remco de Vries.

Plus God

Vanmorgen weer een indrukwekkende preek gehoord in de Meerkerk.

Onderwerp: ‘Bidden met bewogenheid’. We zijn bezig met een serie over de kracht van het gebed. Juist de sprekers die zich dieper in hun hart laten kijken dwingen bij mij veel respect af. Een stevige bijbelstudie geven is nog niet zo heel erg moeilijk (kwestie van goede voorbereiding), maar een persoonlijk, kwetsbaar verhaal vertellen… dat kan ik bijzonder waarderen.

Herstellende kracht

Even de trap af naar beneden om een vers kopje koffie te halen. Een trap die ik al twintig jaar vanzelfsprekend op- en afloop. Maar nu had ik m’n sloffen iets te nonchalant aangetrokken en gleed ik uit toen ik bijna bij de onderste traptrede was gekomen. Au! Met m’n onderrug op de hoek van de laatste traptreden. Daarna pijn alsof ik spit heb. Niet leuk.

Het gebeurde donderdagavond en vrijdag werk ik thuis. Dat kwam goed uit. ’s Ochtends met een kussen in de rug op een stoel gezeten en met de laptop gewerkt. Ik kwam overeind en verzuchtte: ‘Ik lijk wel een oude man’. M’n jongste dochter was ziek thuis en had opbeurend nieuws voor me: ‘Je lijkt niet op een oude man…’ (Je kunt zelf wel raden hoe deze zin werd afgemaakt).

Wolken, wind en water

Afgelopen weekend hebben we met familie doorgebracht aan de rand van de Biesbosch. We logeerden in een natuurvriendenhuis – alleen bereikbaar met een bootje dat, met dank aan Annie M.G. Schmidt, de ‘Heen en weer wolf’ was gedoopt.

Kaashaat

We kregen aan tafel een onverwachte strikvraag van onze jongste dochter: “Als je een miljoen zou krijgen voor het opeten van een groot blok kaas, zou je dat dan doen?”
Veel mensen hoeven geen seconde na te denken over zo’n vraag, want zij zijn verzot op kaas en een miljoen is natuurlijk ook nooit weg. Maar in onze context ligt dat iets gecompliceerder. Onze huwelijksband wordt namelijk gevormd door geloof, hoop en liefde – maar zeker ook door een gedeelde afkeer van kaas. Mijn vrouw en ik zijn kaashaters!

Genadeloze natuurkrachten en de kracht van geloof

Deze blogpost is mijn reactie op een comment van Ronan – zie hier. Omdat het aantal comments op God is aanwezig op Haiti nogal oploopt, heb ik dit nu tot blogpost gepromoveerd. Laat me weten wat je ervan denkt, maar voel je ook vrij om (ook) op die vorige post te reageren.

Je hebt zeker gelijk dat wij, kleine en kwestbare mensjes, geneigd zijn om natuurlijke fenomenen en krachten te benoemen en te behandelen als bezielde wezens. Daar doen we allemaal aan mee door een wervelwind Katrina of Hugo te noemen. In werkelijkheid hebben we hier te maken met een natuurlijk, verklaarbaar fenomeen. Op Haïti zijn we keihard geconfronteerd met natuurlijke krachten en het blijkt opnieuw dat die genadeloos en blind toeslaan. Oude mensen, kleine kinderen, aardige en minder aardige personen, ongelovig, gelovig of bijgelovig – het maakt die oerkrachten niet uit – niemand blijft automatisch buiten schot.

Wie heeft de maan gemaakt? Sigmund Brouwer

Nou ja, dat is een beetje veel eer. Sigmund Brouwer heeft de maan niet gemaakt. Hij heeft wel dit boek geschreven en ik mocht het uitgeven.

Dit interview is onlangs in Visie geplaatst: pagina 1 en pagina 2 (PDF).
Lees ook mijn eerdere blogpost: Dat moet je maar aan je vader vragen.

Sorry, Heer

Sorry seems to be the hardest word… Maar ik denk dat het eerder een te gemakkelijk woord is. In onze tijd kun je fouten maken, de oorzaken en gevolgen ontkennen, de schuld afschuiven en je eigen straatje schoonvegen (ik heb niemand speciaal in gedachten – het zou nu ook heel goed over mijzelf kunnen gaan). Als je niet meer onder de verwijten uit kunt komen, dan zeg je – liefst vluchtig en ingepakt in een veelheid van verzachtende woorden: ’sorry’.

God is aanwezig op Haïti

Daar zit ik dan. Op veilige afstand van Haïti in een welvarend land met alles om mij heen wat een mens kan wensen. Aan niets gebrek, hooguit aan tijd. Wat kan ik hiervandaan voor die arme eilandbewoners doen? Ik kan voor hen bidden en ik geloof persoonlijk dat dit geen tijdverspilling is. Ik bid voor de mensen die lijden, voor de mensen die in benauwdheid zitten, voor degenen die aanwezig zijn om te helpen, om kracht en genade. Ik bid.

Vanmorgen was het thema van onze kerkdienst: ‘Heeft bidden zin?’ In die omgeving is dat nogal een retorische vraag. Ik geloof niet dat iemand verwacht had dat de dominee zou zeggen: ‘Bidden is zinloos, ga liever iets nuttigs doen en steek je handen uit je mouwen.’ Ik geloof dat bidden zinvol is en ik denk dat er veel mensen zijn die dat met me eens zijn – zelfs als ze niet in God geloven! Bidden kan ‘op instapniveau’ een methode zijn om je gedachten tot bedaren te brengen, te ordenen. Het kan een stapje hoger gaan en je een mogelijkheid bieden om de dingen van het leven in perspectief te plaatsen en je te realiseren dat het een voorrecht is dat je leeft. Je kunt bidden om je nood uit te spreken, je vragen en zorgen te ventileren, maar ook om je blijdschap en dankbaarheid te uiten.  Al zou het alleen om het psychologische effect gaan, zoals bij mediteren, ik geloof dat op dat niveau bidden al zinvol is.

Winterse taferelen in Hoofddorp

Gisteren, ondanks het aangekondigde Siberisch-Arctische noodweer, lekker rustig buiten gewandeld. En wat plaatjes geschoten in hartje Hoofddorp. Op deze foto’s zie je dat het landelijke karakter in deze polder niet overal door steen, asfalt en gewapend beton is verdreven.